İşsizlik mi yoksa iş beğenmeme mi?

Bezden kurtulur kurtulmaz başlayan ana okulu yılları (ilkokulda daha başarılı olmak, "olgunlaşmak" için), sonra beş yıllık bir ilkokul süreci (dördüncü sınıfta matematik öğretme, beşinci sınıfta tekrar etme yılları), arından ortaokul üç yıl, sonra lise dört yıl eğer araya bir hazırlık sınıfı girmezse en az 13 yıllık bir süreç...

13 yılın sonunda artık, her ne çalışma olursa olsun bir yere varmalı değil mi, bizde öyle değil. 13 yılın toplam masrafından hiç bahsetmek bile istemiyorum. Eğer özel anaokuldan başlayıp, en özelinden okullarda yıllar geçmisse hiç yoktan iyi bir ev parası yatırılmıştır o yıllara, ama ne çare.. Lise mezunu olmak bizde ne kişiye öz güven verir, ne de işverenin gözünde bir yere gelir. Allame-i cihan olsa, lise mezunu olduğu için maaşı daha düşük verilir, çünkü bizde maaş kişinin yaptığı işe göre değil, elindeki kağıtlara göre verilir. 

Haydi yeniden nefesimizi içimize çekelim ve devam diyelim. Üniversiteye hemen girdiğimizi düşünelim, burada da azından 2, çoğundan 6 yıllık bir süreç var. Zaman, maliyet sonuç çizelgesine hiç girmeyelim. Özel üniversite mi, hiç adını bile anmayalım. Hayat oyununun bu seviyesini de tamamladık mı, şimdi sıra artık üniversite ile birlikte ortalama 17 yıllık yatırımın karşılığını almaya geldi...

O da ne, milyonlar çıkmış ortaya ve herkes de 17 yılını vermiş bu yola. Şimdi ne olacak, işimiz piyangoya mı kaldı? Hemen bir iş bulmak lazım, artık gidecek okul da kalmadı. Evde oturmak da olmaz. İlk önce renkli internet sitelerine kayıtlar başlar, ilk özgeçmiş hızlı bir şekilde kaydedilir, hiç dönüp okunmaz bile, çünkü acelemiz var, işler bizi bekliyor.

Sonunda bir işyerinden davet gelir, çok heyecanlı bir durum. Hemen görüşmeye gidilir, heyacanlı bir görüşme, aslında söylenecek çok şey var ama ancak bu kadarını anlatabildik, neyse.. Üstüne birkaç görüşme daha ve birinden onay çıktı, aslında maaşı da pek iyi değil ama ne yapalım..

Derken hikaye uzar gider... Bezden kurtulup, işyerindeki ilk kahveyi içene kadar ki süreç, yukarıda anlatılandan çok daha zahmetli geçebilir ve bir sabır törpüsüdür ama sonuçta bu işin yolu böyle, yapacak birşey yok.

Bunca emek zahmet ardından, herkes en güzel işi, en güzel maaşı ister ama malesef herkese yetecek kadar en güzel şartları bir araya toplayan iş yok. Sınırlı iş imkanları arasından bir iş kapmanın önemini ancak çalışmak istemesine rağmen evde kalan arkadaşlar anlayabilir.

Bugün işsizler ordusu dediğimiz kalabalığın bir kısmı malesef, iş beğenmeme hastalığından muzdarip. Hatta bu hastalık birçok genç arkadaşa o kadar erken zamanda sirayet ediyor ki, ilk başladıkları işlerinden kısa zamanda ayrılıp, tekrar iş arayanlar ordusunun içine dönüveriyorlar. Birçok arkadaşın da işsizlerin arasına geri döndüğünde uyandığını belirtmek lazım.

İşverenlerin bir kişiyi işe alırkenki, dikkat ettikleri en önemli noktaların biri de, kişinin hangi işte kaç yıl çalıştığıdır, çünkü önünüze gelen bir CV'de her sene iş değiştirmiş bir kişiyi işe almaktan çekinirsiniz. Aynı alışkanlığına devam eden kişi, bir yıl sonra da sizin işyerinizden ayrılacaktır.

Bu kadar zahmetli yolun sonunda, iş beğenmediği için işsizlerin arasına dönen sonra eğer girebilirse yeniden çalıştığı işi beğenmeyen arkadaşların yüzdesi işsizler ordusunun arasında hiçde azımsanmayacak oranda. Sebat kelimesinin önemi burada çok daha iyi ortaya çıkıyor.

Sonuç olarak işsizliğe sebep olan birçok piyasa ve de kişisel faktörler var, bunların öne çıkanlarından biri de iş beğenmeme... 

Comments

[evde iş imkanları]

teşekkürler faydalı bir yazı olmuş